Ontworpen door Els de Crook

 

Raar

 

In 2000 kochten wij een caravan en in 2002 was ik blij dat ik hem weer kon verkopen. Maar ook die vakanties prikkelden mijn schrijflust en dus zal ik jullie deze stukjes ook niet onthouden.

Ja, ja, het is zover, ook wij zijn in het bezit van een caravan.

De meeste mensen in onze omgeving adviseerden ons om eerst een weekendje met de caravan erop uit te gaan, zodat je leert hoe het is om met een sleurhut te reizen en te leven. Wij hebben dat weekendje wel gedaan, maar er zaten meteen een paar weken aan vast.

Een lijst met aandachtspunten in de hand (punten hoe je de caravan moet aankoppelen en wat je wel en niet mag/moet doen enz.) zijn we dus op weg gegaan. De eerste stop was in Raar; een piepklein dorpje in Limburg. De naam was heel toepasselijk, want we konden het dorp wel maar de straat niet vinden. Later bleken er maar een paar straten te zijn en was de `grootste' straat degene die we moesten hebben. Het zou handig geweest zijn als ze die straat van een naambordje voorzien hadden, want draaien met zo'n caravan achter ons Berlingootje was een hele klus…



































 

Het lijkt wel een beeldverhaal van nr. 1 t/m 5: Alle kippen kijken nieuwsgierig naar dat gekke hok aan de andere kant van het gaas. Een slimme meid ziet haar kans schoon en krijgt het voor elkaar om erover heen te vliegen.

Loopt naar dat rare ding en leest: K... Zij  is kippig en moet er dus dichterbij komen om het te kunnen lezen... springt op het luchtbed en leest: KIP! Kijkt of er nog meer kippen zijn. Nee dus vertrekt zij om haar verhaal aan de anderen te vertellen!

Caravan en dan....

Aangekomen kwam dus onze eerste echte klus, maar gelukkig stonden er al mensen te wachten (ze hadden toch niets anders te doen dan te kijken wie er kwamen en vertrokken) om ons te helpen. Afkoppelen, caravan goed recht - waterpas - zetten enz. enz. Alles werd geregeld. Toen we helemaal geïnstalleerd waren en het water voor gebruik en de wc gevuld waren, kwamen we erachter dat het toch wel heel handig is als je eerst controleert of de kranen wel goed dicht zijn. Ik hoorde namelijk een nattig geluid en voordat ik ook nattige voeten zou krijgen ben ik maar eens op het geluid af gegaan en toen bleek dat de kraan van de wastafel in de wc open stond. Ik had in die wastafel een pak wc-papier gelegd en die kreeg zijn eerste duikles.

Op een bepaald moment ging Frans eens bekijken hoe de luifel erop moest. Zodra men dat zag, kwamen de hulptroepen meteen op ons af met allerlei raadgevingen en werd er tegen elkaar opgeboden hoe deze luifel het beste geplaatst kon worden. Deze hulp was aardig, maar soms ging het wel wat te ver. Zo wilde bijv. de  `buurman'  dat wij ook het zeil aan de onderkant van de caravan aanbrachten tegen de tocht. Ja, dan krijg je meer het gevoel dat er sprake is van muiterij, dan van hulp. De hulp wordt dan als het ware je door je strot geduwd.

Grappig zijn ook de discussies die tussen neus en lippen door gevoerd worden. Zoals het feit dat vrouwen zijn gaan werken er de oorzaak van dat de huizenprijzen zo hoog zijn en de maatschappij zo egoïstisch is geworden. Het gekke van zo'n discussie is dat die man dan vergeet dat de vrouw van de boer of de winkelier ontzettend lange dagen maakte en daarnaast nog de zorg voor de kinderen en het huis had. Werkte die vrouw dan niet???

Ook merk je dat oudere mensen het heel erg vervelend vinden als je aangeeft dat de huidige tijd veel jachtiger en stressvoller is. Ze gaan dan meteen in de verdediging en aanval tegelijk om aan te geven dat zij vroeger 14 of meer uur moesten werken, en hard werken en 6 of 7 dagen per week ook nog eens. Zo'n discussie is dus weinig functioneel.

De plek waar we stonden was prachtig; uitkijk op mooie heuvels en in de verte zagen we soms vliegtuigen opstijgen van het vliegveld van Maastricht.

Het weer was lekker.

Na 6 nachten, want in het campingleven tellen de nachten en niet de dagen, zijn we vertrokken richting de Ardennen.

We zouden eigenlijk naar Duitsland gaan, maar aangezien de weersvoorspellingen in alle omringende landen ongeveer gelijk waren en ik Thimo (kleinzoon) toch erg graag weer even wilde knuffelen, trokken we dus heuveltje af en veel moeilijker op de Ardennen in om uit te komen bij Duidenberg. Daar was mijn kleinzoon met zijn mama en papa op 2 km. afstand op vakantie. Een minpuntje was echter dat we geen adres hadden meegenomen, want zo dachten we …Arno had toch zijn mobieltje bij zich. Helaas was de KPN vergeten te vertellen dat de prepaycard enkel in Nederland opgewaardeerd kon worden en het resultaat was dus een dode telefoonlijn. Er zat niets anders op dan op de meest gewone en toch ook wel praktische manier het dorp door te rijden op zoek naar een teken van herkenning. We wisten de kleur en merk auto, dus dat moest niet zo moeilijk zijn. Nou dat kan aardig tegenvallen. We zijn maandagmiddag gestart en op woensdagochtend hebben we hen gevonden. We hebben natuurlijk niet al die dagen door het dorpje gereden, maar zo'n 2 rondjes per dag haalden we wel.

Hoera dus op die woensdagochtend. De voordeur stond al open en dus gewoon binnengestapt en geroepen dat wij er ook waren. Leuk en gezellig weerzien en heerlijk met Thimo gekletst (uh-prrr-uh-rrr- enz.; je kent die taal wel) en gelijk kregen we een gezond en goed ontbijt voorgeschoteld.

Een paar mooie wandelingen gemaakt en we hebben 2 hermelijnen gezien, wat een sierlijke beestjes zijn dat.

Ook nog een wandeling van ruim 17 km. gelopen; bergie op en af. Wat smaakt een pintje daarna toch lekker.

Op zaterdag vertrok het gezinnetje en ook wij hadden het wel gezien en zijn vertrokken naar de Peel/Kempen in Brabant. Een prachtige streek met veel natuurschoon.

We zijn naar een boederijcamping gegaan in Ommel, dat ligt vlakbij Asten. We zaten er niet alleen, want er waren ook nog 5 schapen, eerst 3 en later 2 geiten (1 werd ineens opgehaald en die hebben we niet meer terug gezien), 2 pony's, een drachtig paard en 2800 kippen (min 1, want er lag 1 dode kip in het veld die later is opgehaald gelukkig). De kippen lusten echt alles, dus wat we niet op konden met het eten verdween over het hek en dat was in no time door honderden kippen opgegeten. De pony's kregen suikerklontjes, wat ze heerlijk met groene tanden van het gras eten wegsmikkelden.

's Avonds hoorde je gesmak, want dan liepen de schapen langs de randen gras te eten.

In die omgeving zaten ook heel wat roofvogels. En op een bepaald moment was een roofvogel neergestreken op het weiland en wachtte zijn kans af om een kip te verschalken. Zijn honger was groter, dan zijn kracht want hij kreeg de kip niet omhoog. Ik ben er van overtuigd dat die kip voorlopig van de leg af is, want die kip ging hard rennend weg toen de vogel hem losliet en liet een heleboel veren achter zich.

Je ziet dan ook de schrik die bij alle beesten ontstaat als er een roofvogel in de buurt is.

Na een vakantie van 3 weken met de sleurhut zijn we nu weer thuis. Het is reuze goed bevallen om met ons huisje op wielen te reizen en te verblijven.